The Dreamers - Bernardo Bertolucci

Zag een paar dagen geleden uit het niets deze film.
Totaal onbekend, en toch leek hij vertrouwd. Misschien omdat er een boxershort zoals mijn liefje heeft in voorkomt?
tsssss

Plus d'infos sur ce film

Roman Holiday - William Wyler

"...een film uit 1953, het is een romantische komedie, waarin de hoofdrollen worden vertolkt door Audrey Hepburn en Gregory Peck. De film sleepte drie Oscars in de wacht. Het was de doorbraak van Audrey Hepburn, ze won de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol.

Audrey Hepburn speelt Princess Ann, een jonge prinses die met haar gevolg door Europa reist en de hoofdsteden aandoet. Zo belandt ze in Rome. Ze is moe en ze heeft genoeg van al het handjesschudden en alle formaliteiten. Tijdens een korte, nachtelijke vlucht uit haar ambassade raakt ze beneveld door een haar toegediend medicijn, en geeft de zorg voor zichzelf in de handen van Joe Bradley, een journalist met financiële problemen. Zodra hij te weten komt dat zijn nieuwe kennis de befaamde Princess Ann is, ziet hij een unieke kans om een scoop te hebben, en verleidt haar tot een 'dagje niks doen'. Ze doen alle dingen die voor 'normale mensen' gewoon zijn, maar voor een prinses bijzonder: een terras, op de scooter, naar een dansavond. .+.+."

Toch handig die Wikipedia. Zeker wanneer de zon schijnt en ik weinig zin heb om hele epistels te schrijven (niet dat ik dat bij regenweer zou doen...).
Ik zag afgelopen tijd nog wel een paar films, maar het kwam er niet van om ze hier te posten. Misschien volgen ze nog later!

Slogan - Pierre Grimblat

foto: fnac.com

Deze week kreeg ik een mailtje in de bus dat mijn bestelling aangekomen was.
Gisteren stond ik dan ook in de fnac, lidkaart en bankkaart bij de hand.
26 euro en... viel best nog mee, ik had meer verwacht voor Franse import.
Na "Je vous aime" van Claude Berri en "L'inconnue de Hong-Kong" van Jacques Poitrenaud is deze "Slogan" mijn derde film waarin Gainsbourg acteert.
1968, Pierre Grimblat neemt een film op, eentje over een populaire regisseur van reclamespotjes die verliefd wordt op een jong en schalks Engels meisje.
Deze film betekent meteen ook dé ontmoeting tussen Serge Gainsbourg en Jane Birkin.
Ja, de pretoogjes raakt hij nooit kwijt, en Jane Birkin blijft giechelen als nooit tevoren.
Ik kende de bijhorende titelsong al:

maar gedurende de hele film hoor je overigens de muziek van Serge Gainsbourg opgenomen onder leiding van Jean-Claude Vannier. Pareltjes!

foto ergens op het web: Jane Birkin and Serge Gainsbourg on the set of the movie Slogan, June 1968. By Gilles Caron/Contact Press Images

Het verhaal zelf is eenvoudig, het spel erg speels, maar de combinatie Serge en Jane als toekomstig koppel, elkaar verkennend... zalig!

foto's: dvdrama.com

La Chanson de Slogan



Origineel

Tu es faible, tu es fourbe
Tu es fou, tu es froid
Tu es faux, tu t'en fous

Evelyne, je t'en pris
Evelyne, dis pas ça
Evelyne, tu m'as aimé
ouvre moi.

Tu es vil, tu es veule
Tu es vain
Tu es vieux, tu es vide
Tu n'es rien

Evelyne, tu es injuste
Evelyne tu as tort
Evelyne, tu vois tu m'aimes encore

Tu es faible, tu es fourbe
Tu es fou
Tu es froid, tu es faux
Tu t'en fous

Evelyne, tu es injuste
Evelyne tu as tort
Evelyne, tu vois tu m'aimes encore


Vertaling

Je bent zwak, je bent onbetrouwbaar
Je bent gek, je bent kil,
Je bent vals, je doet naar

Evelyne, ik nam je,
Evelyne, zeg dat niet
Evelyne, je hebt van me gehouden,
me geopend.

Je bent goedkoop, je bent zwak
Je bent nutteloos
Je bent oud, je bent leeg
Je bent niks

Evelyne, je bent verkeerd
Evelyne, je hebt verkeerd gehandeld
Evelyne, je zult zien dat je nog steeds van me houdt

Je bent zwak, je bent onbetrouwbaar
Je bent gek,
je bent kil, je bent vals,
je doet naar

Evelyne, je bent verkeerd
Evelyne, je hebt verkeerd gehandeld
Evelyne, je zult zien dat je nog steeds van me houdt

tekst via:
http://nedtlyrics.nl/jane-birkin-serge-gainsbourg/chanson-de-slogan

Sophie Scholl - Marc Rothemund

Deze film uit 2005 vertelt het (waar gebeurde) verhaal over een groep studenten die zich afzet tegen de Duitse bezetting tijdens WOII in Munchen. De film draait voornamelijk rond Sophie Scholl die samen met haar broer Hans en enkele vrienden anti-nazistische panfletten schrijft en verspreidt via hun opgerichte verzetsbeweging 'De Witte Roos'. Op een dag worden Sophie en haar broer gearresteerd en beschuldigd van landverraad, lastering, samenzwering, en nog veel meer. Ondanks de lange ondervragingen en psychische onderdrukking blijft Sophie Scholl trouw aan haar geweten en gedachtegoed.
Zij en haar broer weigeren, ondanks de zware straf die hun boven het hoofd hangt, hun vrienden en mede-verzetslieden te verraden, noch hun idealen te verloochenen.

Meer info:
www.sophiescholl.be

www.sophieschollmovie.com

www.sophiescholl-derfilm.de

Paris - Cédric Klapisch

Plus d'infos sur ce film

Met het trio naar de film: Annie G. spoort vanuit Brussel, Eileen V. en ik simpelweg met de fiets. Onze filmkeuze was niet moeilijk, alle drie houden we op onze eigen bijzondere manier van Parijs en Franse cinema.

Wanneer een Frans regisseur (Cédric Klapisch) dan ook nog eens in film maakt over onze geliefkoosde stad, wel ja, dan krijg je een gezellig avondje uit.

Voor de synopsis verwijs ik naar cinebel:

"Paris" is het verhaal van een Parijzenaar die ziek is en zich afvraagt of hij zal sterven. Door zijn toestand bekijkt hij de mensen die hij kruist door een andere bril. Met de dood in het achterhoofd wint het leven aan belang, ook het leven van de anderen en dat van de hele stad. De marktkramers, een bakkersvrouw, een sociaal assistente, een danser, een architect, een zwerver, een prof, een mannequin, een Kameroense illegaal... Al deze mensen, elkaars tegenpolen, zijn verenigd in deze stad en deze film.

En de mooie sfeerbeelden en impressies vind je via www.lefilm-paris.com.

Verder wil ik vermelden dat het me deugd deed Juliette Binoche nog eens te zien op groot scherm, dat was voor mij alweer te lang geleden.

En natuurlijk was ik de enige van ons trio die iets meer voelde voor de Franse acteur (die ik nog niet kende) Fabrice Luchini.

Blijkbaar speelt hij ook mee in 'Le Colonel Chabert' een film die nog steeds op m'n verlanglijstje staat.

De film Paris heeft een mooie soundtrack die je deels kan beluisteren via de officiele site, zowel in de trailer als in de gehele film springt Satie onmiddellijk in het oog, of moet ik zeggen oor?

Promise me this (Zavet) - Emir Kusturica

Vorige week zag ik de nieuwe van Emir Kusturica.
Ik denk dat ik er te veel van verwacht had...
Of was ik teleurgesteld omdat ik de dag ervoor diezelfde Kusturica zijn steun zag uitbrengen aan alle Serviërs die protesteerden tegen de afscheiding van Kosovo?

In ieder geval de film die hij deze keer maakte zat volgens het gekende patroon vol grapjes en luchtigheden.

Het verhaal zelf is me niet bij gebleven zoals Underground of Black Cat White Cat... ik vrees, eens je die gezien hebt... kan Promise me this niet beter doen.
Een pakkend thema snijdt hij zeker niet aan. Een lief verhaaltje over een jongen die vanuit zijn dorp naar de grote stad trekt om zijn koe te verkopen, met dat geld een relikwie te kopen voor z'n grootvader én een vrouw te zoeken voor hemzelf. Natuurlijk verloopt dit alles niet zoals gepland en wordt de toeschouwer algauw getrakteerd op wulpse vrouwen, bizarre figuren en bijhorende geweren.
Het is een charmante film waarmee je nu en dan eens goed kan lachen. De soundtrack is zoals altijd bij Kusturica natuurlijk wél toepasselijk en subliem, deze keer van de hand van Kusturica's zoon.

foto: www.cinebel.be

Uit elkaar - Herman van Veen

"Uit elkaar" was mij tot vandaag enkel bekend als lied gezongen door Herman van Veen en Monique van de Ven.
Maar ik zag zojuist de bijhorende film geregisseerd en geacteerd door Herman van Veen.
Deze film uit 1979 toont het verhaal van een relatie die langzaamaan stuk loopt. Vincent (Herman van Veen) is een bekende en graag geziene artiest. Hij brengt meer tijd door in het theater, bij televisieopnames, interviews en vriendinnen (o.a. vertolkt door Marlous Fluitsma) dan bij zijn vrouw Linda (Monique van de Ven) en hun zoon Erik (Frits de Rek). Linda verlangt naar een rustigere man en Vincent begrijpt dat het zo niet langer kan. Ze gaan uit elkaar maar vergeten een ding: hun zoon. Erik krijgt de aandacht van zowel zijn vader als zijn moeder, maar wanneer hij uitleg vraagt waarom 'papa niet meer thuis slaapt' blijft hem het antwoord schuldig.

Toch is Erik heel belangrijk voor zijn vader. Vincent kijkt er naar uit zijn zoon op te halen aan school en de dag leuk door te brengen. Maar ondanks de leuke momenten wordt Vincent verscheurd. Verscheurd door zijn imago dat hij hoog moet houden op het podium, en verscheurd door de angst zijn zoon te verliezen aan een nieuwe vader, een toeval, of het falen van zichzelf.
Tijdens zijn optredens of tijdens een van de dode momenten in het theater overdenkt en ontwikkeld Vincent zijn angsten. Hij beleeft ze in zijn hoofd maar tegelijkertijd leeft hij ze uit op het podium, in een lied of een act.

De film is dan ook een weergave van Vincent 's emoties en gedachten. Allereerst krijg je inzicht in de situatie waarin het koppel zich bevindt. Daarna wordt het duidelijk dat het koppel uit elkaar gaat, en tenslotte wordt je meegesleurd in Vincent 's paniek en labiliteit.
Aan de hand van flashbacks, misvormde herinneringen en rampscenario's probeert Herman van Veen een beeld te vormen van een soort van chaos. Dit gaat samen met de muziek van Erik van der Wurff en enkele songs vertolkt door Herman, bijgestaan door de filmstijl en mode van de jaren '70. Gierende autobanden, huppelende kinderen, floue en schemerige vertrekken in combinatie met rode mantelpakjes, witte sneakers of een eenvoudig onderhemdje.
Ik moest tijdens het kijken wel even denken aan de film 'Doctor Vimmen' uit 1978 maar dat zal wel komen door de aanwezigheid van Monique van de Ven. Behalve de actrice hebben de twee films niet echt iets gemeen. Of wordt ik onbewust ook aangetrokken door de cover van beide films, zo weggeknipt uit een of ander Bouquet/stations romannetje? Let wel ik heb het over de cover, niét over de inhoud!



De film Uit elkaar brengt een mooi maar triest verhaal, en ook al maakte je het zelf niet mee, toch is het herkenbaar. Het afbreken en heropbouwen van relaties zien we jammer genoeg overal. Om met een positieve noot te eindigen, het leuke aan de film is dat je zowel de acteurs in actie ziet en de muzikanten die ook in het echte leven, in die tijd, met Herman van Veen spelen.

Via deze Youtubelink kan je een fragment bekijken dat erg mooi de onderhuidse woede weergeeft die Vincent uitleeft op het podium.