Le testament d'Orphée - Jean Cocteau

Een onderdompeling in zijn obsederende fictiewereld van mythes en symbolen, vol zelfironie en zachte filosofie: een bevestiging van de onsterfelijkheid van de kunstenaar. cinebel.be

Mooi verwoord vind ik dat!
Na 'La belle et la bête' (1945) en 'Orphée' (1949) bekeek ik een derde film van Jean Cocteau. 'Le testament d'Orphée' (1959) Cocteaus laatste film.
Na wat opzoekwerk bleek dat het beter was geweest als ik eerst had gekeken naar 'Le sang d'un poète' (1940).
Samen met Orphée en Le testament d'Orphée vormt deze film een trilogie.
Desalniettemin heb ik wederom genoten van Jean Cocteaus filmkunst, zijn filmrealiteit en zijn humor.
Een man die zichzelf graag zag en zich daarvoor niet schaamde.

De film, voluit 'Le testament d'Orphée, ou ne me demande pas pourquoi' zit boordevol verwijzingen naar Cocteaus literair en cinematografisch werk, zijn personage als kunstenaar en zijn vrienden. Zo zien we onder andere Picasso een hulde brengen aan Cocteau op het sterfbed. Dit alles geënsceneerd alsof een stier zo de arena kan binnen lopen. Ja, Picasso en Cocteau hielden van stierengevechten. Jean Marais laat zijn beroemdheid varen en speelt voor 10 seconden Oedipus, Maria Casares, François Périer en Edouard Dermit kruipen nog eens in de huid van de Prinses, Heurtebise en Cégeste.

Alweer een parel van een film!

Ik kan enkel besluiten met de prachtige intro die ik vond op Youtube: